W poprzednich częściach cyklu krok po kroku odtwarzaliśmy aktualny stan pracy linii 110 kV. Najpierw, na podstawie pomiarów geodezyjnych, wyznaczyliśmy naprężenie przewodu – 22,275 MPa. Potem ustaliliśmy, że w chwili pomiarów przewód miał temperaturę 18,1°C.

Dopiero teraz, mając oba te parametry, możemy przejść do kolejnej fazy – analizy obliczeniowej, której celem jest „odtworzenie” stanu, jaki przewód miał w dniu montażu.

To właśnie ten stan – stan montażowy – będzie naszym punktem odniesienia do dalszych obliczeń zwisów, naciągów i naprężeń w linii.

Od czego zaczynamy analizę obliczeniową?

Aby odtworzyć stan montażowy, sięgamy po aplikację ZikOS, a dokładniej po moduł MPL-Sekcja. To narzędzie pozwala na obliczenie rzeczywistego zachowania się przewodów w sekcji odciągowej – i to z pełnym uwzględnieniem wszystkich elementów, które w praktyce mają duże znaczenie:

  • krzywizny gruntu,
  • wychyleń izolatorów,
  • różnych stanów obciążenia oblodzeniem i wiatrem,
  • a nawet nierównomiernych obciążeń w poszczególnych przęsłach.

Na początku podajemy dane przewodu roboczego. Można je wprowadzić ręcznie lub skorzystać z bazy danych dostępnej w aplikacji ZikOS.

Strefa klimatyczna – normy, obciążenia i warunki środowiskowe

Kolejnym etapem jest uzupełnienie bloku „Strefa klimatyczna”. Tutaj określamy normę i uwarunkowania środowiskowe, zgodnie z którymi będą wykonywane obliczenia. W naszym przykładzie:

  • wybieramy normę PN-EN 50341-2-22:2016,
  • wskazujemy strefę oblodzenia S1 i strefę wiatrową W1,
  • przyjmujemy kategorię terenu II oraz poziom niezawodności PN2,
  • podajemy średnią wysokość nad poziomem morza
  • oraz wysokość zawieszenia przewodów.

Dopiero po zdefiniowaniu tych parametrów możemy przejść do warunków początkowych.

Warunki początkowe i końcowe – jak definiujemy stan odniesienia?

W polu „Warunki początkowe” podajemy wartości:

  • H₁ – naciąg początkowy,
  • T₁ – temperatura początkowa.

Te dwie wartości opisują stan odniesienia, względem którego będą wykonywane wszystkie obliczenia. W analizie linii napowietrznych takim stanem jest stan montażowy. To moment, w którym izolatory przelotowe wiszą pionowo, a poziomy naciąg wypadkowy sekcji odciągowej jest równy zero.

W polu „Warunki końcowe” podajemy wartość temperatury, dla której znamy już parametry z pomiarów.

To właśnie T₂, czyli temperatura przewodu w chwili pomiarów geodezyjnych – w naszym przypadku 18,1°C.

Parametry sekcji odciągowej

Zanim przejdziemy do właściwej analizy, musimy jeszcze wypełnić blok „Parametry sekcji odciągowej”, w którym podajemy:

  • wysokości i położenie słupów,
  • wysokości poprzeczników,
  • długości i masy łańcuchów izolatorów.

To dane, które mają ogromny wpływ na dokładność wyników – dlatego muszą odpowiadać realnym pomiarom terenowym.

Wyznaczanie stanu montażowego – iteracyjna droga do H₁

Na potrzeby analizy zakładamy, że stan montażowy został określony przy typowej temperaturze montażu przewodu, czyli 10°C. Wpisujemy więc tę wartość jako temperaturę początkową T₁.

Jeśli w dokumentacji istnieje zapis o rzeczywistej temperaturze montażu – bezwzględnie należy użyć właśnie tej wartości.

Teraz przystępujemy do najważniejszego zadania: wyznaczenia naciągu montażowego H₁.

Chodzi o to, by dobrać taką wartość H₁, aby w warunkach końcowych – czyli przy temperaturze T₂ = 18,1°C – obliczony przez program naciąg i naprężenie przewodu jak najdokładniej odpowiadały temu, co uzyskaliśmy na podstawie pomiarów geodezyjnych (22,275 MPa).

Proces ten jest iteracyjny.

W praktyce wygląda to tak:

  1. Podajemy wstępną wartość H₁.
  2. Uruchamiamy obliczenia.
  3. Porównujemy naprężenie poziome σ z wartością z pomiarów.
  4. Korygujemy H₁ i powtarzamy procedurę, aż do uzyskania dużej zgodności.

W naszym przypadku najlepiej pasującą wartością okazał się H₁ = 5100 N

To właśnie ta wartość daje naprężenie najbardziej zbliżone do wyniku pomiarowego.

Mamy stan montażowy – możemy iść dalej

Tym sposobem udało się nam określić zarówno wartość temperatury montażowej, jak i naciągu montażowego.

Oznacza to, że posiadamy kompletny stan odniesienia, na bazie którego mogą być wykonywane wszystkie następne obliczenia.

Tabela danych technicznych.

Zobacz również:

Kabel, 280 mm średnicy, 3 żyły.

OKAB – nowy moduł do OeS 6.x

Mężczyzna w kasku i okularach ochronnych naprawia urządzenie elektroniczne.

Kompensacja mocy biernej – czym jest i gdzie jest wykorzystywana?

Wykres profilu linii.

Utworzenie profilu przęsła linii 110 kV – wizualizacja wyników analizy

obliczenia-dla-oze

Artykuł 21 NC RfG w praktyce – regulacja napięcia i mocy biernej w instalacjach OZE typu C